Φανερά ενοχλημένος ο Ντάισελμπλουμ, μετά την πρες κόνφερανς με τον Βαρουφάκη.

Ο πολύ σκληρός, ο κύριος Ντάισελμπλουμ.

Ξιδάκι κύριε Ντάισελμπλουμ.

Ξιδάκι για τις δύστροπες.

Ξιδάκι για τις δύστροπες.

Χτες, που ήρθε  για επίσκεψη ο Σουλτς, πολύ μας έλεγαν πως αυτός είναι ο καλός και βολικός, αλλά αύριο που θα έρθει ο σκληρός ο Ντάισελμπλουμ, τότε θα δείτε παλιοσυριζαίοι, θα πείτε τον Δεσπότη, Παναγιώτη. Τον είδαμε λοιπόν και τον Μπλουμ, στην κοινή συνέντευξη τύπου με τον Βαρουφάκη, κι έμεινα με την απορία. Έτσι είναι αυτοί οι σκληροί, μόλις φάνε μια πόρτα βάζουν την ουρά στα σκέλια κι αποχωρούν θυμωμένοι με ύφος «θα το πω στη μαμά μου και να δεις τι θα σου κάνει»;

Όσο για τον θυμό του κυρίου Μπλουμ, να του στείλουμε ένα βυτίο ξίδι, να το πιει, να ξεθυμώσει, γιατί αν δεν το κατάλαβε, το μάνατζμεντ της παράγκας άλλαξε.

Ξιδάκι λοιπόν, ξιδάκι.

Advertisements

Ο νεοφιλελές τσομπάνης.

Ο νεοφιλελεύθερος τσομπάνης.

Υπάρχει ένα είδους νεοφιλελεύθερου, ίσως το χειρότερο από όλα, είναι ο νεοφιλελεύθερος τσομπάνης. Ο τσομπάνης μας, έγινε νεοφιλελεύθερος τότε που έχτισε ένα ξενοδοχείο και την είδε μεγάλος επιχειρηματίας. Έκτοτε και επειδή ντρέπεται για την τσομπάνικη καταγωγή του, αυτοσυστήνεται σαν αγρότης ξενοδόχος, και λέει πως είναι φιλελεύθερος και όχι νεοφιλελεύθερος.

Ο τσομπάνης ξενοδόχος της ιστορίας μας, ασπάστηκε τον οικονομικό φιλελευθερισμό αρχικά, γιατί νόμισε πως αυτό το οικονομικό μοντέλο μιλούσε για ελευθερία έκφρασης, ελευθερία βούλησης, ελευθερία προς κάθε κατεύθυνση που θα ανύψωνε το άτομο, ήταν και λίγο ατομικιστής κι ακοινώνητος και αυτό με την ανύψωση του ατόμου τον ενθουσίασε από την πρώτη στιγμή. Αργότερα και μαθαίνοντας περισσότερα για τον φιλελευθερισμό, ίσως και διαβάζοντας λίγο Άνταμ Σμιθ, αντιλήφθηκε πως η μόνη ελευθερία που υποστήριζε η οικονομική του θεωρία, ήταν αυτή του μεγαλοεπιχειρηματία να πληρώνει όσο, όποτε και αν ήθελε, τους εργαζόμενους του, όπως και την ελευθερία του να μην πληρώνει εργοδοτικές και λοιπές ασφαλιστικές εισφορές για τις Βουλγάρες που έχει στο ξενοδοχείο του.

Ο τσομπάνης φίλος μας και νεοεπιχειρηματίας, με το τσομπάνικο μυαλό που έχει, όντας ενθουσιασμένος με τις ιδέες που είχαν οι Βρετανοί τσομπάνηδες, που έγιναν βιομήχανοι κατά την διάρκεια της Βιομηχανικής Επανάστασης, τις υιοθέτησε  άμεσα, και τις διακήρυττε με σθένος και ένταση, κατατροπώνοντας όποιους είχαν κάποια διαφορετική άποψη, με το επιχείρημα πως είναι παρασάλακοι. 

Φυσικά μέσα στο μυαλό του, ο οικονομικός φιλελευθερισμός ήταν κάτι που τον ευνοούσε και του έδινε μεγάλα περιθώρια επιχειρηματικής ανάπτυξης. Ας μπούμε για λίγο μέσα στο μυαλό του και ας σκεφτούμε και μεις σαν νεοφιλελεύθεροι τσομπάνηδες ξενοδόχοι. Ο τσομπάνης της ιστορίας μας, αυτό που πλέον επιθυμεί, είναι η επιστροφή στις εργασιακές σχέσεις της Βικτωριανής Αγγλίας, στις οικονομικές και κοινωνικές συνθήκες που έχουμε γνωρίσει από τα βιβλία του Καρόλου Ντίκενς. Εργασία δηλαδή 18 ωρών, καμιά ασφαλιστική και ιατροφαρμακευτική κάλυψη, κανένα δικαίωμα στην ξεκούραση και στις άδειες,  ο μεγαλοεπιχειρηματίας να πληρώνει όσο και αν θέλει τον εργαζόμενο και αυτό ίσα για να τον κρατάει ζωντανό για να τον έχει στη δούλεψή του, όσο αυτός θα είναι ζωντανός, γιατί η σύνταξη στους απόμαχους της ζωής ήταν κάτι πέρα από κάθε φαντασία. Με αυτό τον τρόπο, μειώνοντας δηλαδή το εργατικό κόστος, πιστεύει πως θα έχει μεγαλύτερα περιθώρια κέρδους, με άμεση συνέπεια την ανάπτυξη της επιχείρησής του. Αυτό το καθεστώς είναι αντίστοιχο της δουλοπαροικίας που ίσχυε κατά την εποχή της φεουδαρχίας. Αυτά ήξεραν οι τότε τσομπάνηδες που έγιναν βιομήχανοι αυτά έκαναν και μέσα στο τσομπάνικο μυαλό του νεοφιλελέ αγρότη ξενοδόχου μας, αυτά ακουστήκανε πολύ σωστά.

Το μεγάλο πρόβλημα του νεοφιλελεύθερου ήταν πως αυτή η ιδεολογία και η οικονομική πολιτική, είχαν  αποδειχτεί λανθασμένες και είχαν ανατραπεί μέσα από μαζικούς αγώνες της εργατικής τάξης, που πέτυχε και καθιέρωσε, τις οχτώ ώρες εργασίας, την δημιουργία ασφαλιστικών φορέων που φρόντιζαν για την ιατροφαρμακευτική περίθαλψη  και την συνταξιοδότηση των εργαζομένων, την συνταξιοδότηση για τους απόμαχους και τέλος, το σημαντικότερο από όλα, την δημιουργία των θεσμών και την υιοθέτηση των νομικών πλαισίων που επέβαλαν στους επιχειρηματίες τα παραπάνω, καθώς και τις απαραίτητες δομές ελέγχου, που τις ανέλαβε το κράτος. Έτσι λοιπόν, κατέστη αμέσως προφανές στον νεοφιλελέ τσομπάνη μας, πως ο πρώτος στόχος για την υλοποίηση και εφαρμογή, εκ νέου, του φιλελεύθερου μοντέλου της οικονομίας, εξού και νεοφιλελευθερισμός, ήταν ο περιορισμός των ρυθμίσεων υπέρ των εργατών, όπως οι συλλογικές συμβάσεις και ο κατώτερος μισθός, η δαιμονοποίηση των συνδικαλιστικών φορέων και η συρρίκνωση έως εξαφάνιση των θεσμών ελέγχου των εργοδοτών, όπως για παράδειγμα η επιθεώρηση εργασίας.

Κατορθώνοντας ο νεοφιλελές να καταργηθούν οι θεσμοί ελέγχου της εργοδοσίας, την οριοθέτηση του κατώτατου μισθού σε επίπεδα φιλοδωρήματος και της κατάργησης ουσιαστικά των ασφαλιστικών ταμείων, λόγω της μη πληρωμής των εισφορών και της συνεπακόλουθης αδυναμίας στην καταβολή των συντάξεων, ο τσομπάνης ξενοδόχος έχει την εντύπωση πως είναι έτοιμος να γίνει ο κυρίαρχος της αγοράς. Με το τσομπάνικο μυαλό του, υπολογίζει πως εφόσον δεν θα υπάρχουν πια οι μηχανισμοί που θα τον ελέγχουν, θα μπορεί να έχει στο ξενοδοχείο του τρεις Βουλγάρες, ανασφάλιστες, κακοπληρωμένες και όταν θα έρθει η ώρα για να τους πληρώσει αυτά τα ισχνά ημερομίσθια της ντροπής, θα το παίξει φραουλοπαραγωγός της Ηλίας, θα τσαμπουκαλευτεί τους υπαλλήλους του χωρίς να τιμωρηθεί και θα τα έχει όλα δικά του, και θα έχει τους σκλάβους του που θα του βγάζουν την δουλειά και δεν θα ξοδεύεται για να τους πληρώνει.

Όλα αυτά όπως είπαμε μέσα στο τσομπάνικο το κεφάλι του και με την τσομπάνικη την λογική του. Γιατί στον πραγματικό τον κόσμο, ποιος θα έρθει ρε καραγκιόζη για διακοπές στο ξενοδοχείο σου, όταν θα κοπεί και η τελευταία σύνταξη στον τελευταίο συνταξιούχο;
Ποιος εργαζόμενος θα έρθει το καλοκαίρι να παραθερίσει στο ξενοδοχείο σου, όταν αυτά που τον πληρώνεις εσύ και οι υπόλοιποι τσομπάνηδες επιχειρηματίες, δεν του φτάνουν καλά καλά για να ζήσει;
Ε καραγκιόζη, έχεις ποτέ σκεφτεί, ποιος θα έρθει στο ξενοδοχείο σου για διακοπές, αυτός που είναι μακροχρόνια άνεργος ή αυτός που πληρώνεις εσύ και οι του σιναφιού σου με 250 ευρά το μήνα;
Καραγκιόζη, ε καραγκιόζη, αλλά τσομπάνης ήσουνα και όσα ξενοδοχεία και αν χτίσεις, πάλι τσομπάνης θα παραμείνεις.

*Αποποίηση ευθύνης.
Ο
ι χαρακτήρες που αναφέρονται στο κείμενο είναι φανταστικοί και δεν αντιστοιχούν σε πραγματικά πρόσωπα, είναι όμως χαρακτηριστικές περιπτώσεις που πολύ πιθανά θα μπορούσαμε να τους συναντήσουμε στην πραγματική ζωή.

μετανοειτε

Οι υποψήφιοι βουλευτές του Σύριζα από την Θάσο.

Οι υποψήφιοι βουλευτές του Σύριζα από την Θάσο.

Η παραπάνω φράση θα μπορούσε να αποτελεί το πιο σύντομο ανέκδοτο των ημερών, μιας και δεν υπάρχει υποψήφιος βουλευτής ή βουλεύτρια του Σύριζα, από την Θάσο, τουλάχιστον μέχρι τώρα που μιλάμε. Αυτό σημαίνει πως οι, 9.000 περίπου, ψηφοφόροι της Θάσου και ακόμα περισσότερο οι πάνω από 2.000, ψηφοφόροι του Σύριζα, σύμφωνα πάντα με τα αποτελέσματα των περσινών Ευρωεκλογών, δεν θα έχουν το δικαίωμα και την δυνατότητα να επιλέξουν κάποιον Θασίτη ή κάποια Θασίτισα, κατά την ημέρα των εκλογών.

Λαμπρά, εύγε και όλα αυτά μέσα από μια επίφαση δημοκρατικής διαδικασίας, η οποία μου θύμισε τις εκλογές των πενταμελών που κάναμε στα σχολεία, με τα κάθε παρεάκια να προσπαθούν και να εκλέγουν όσο το δυνατόν περισσότερα άτομα μπορούσαν στο συμβούλιο, αφήνοντας στην απέξω όσους δεν ήταν της παρέας. Και φυσικά το γνωρίζατε πως έτσι θα κατέληγε η ιστορία, από την στιγμή που αποφασίσατε πως πρέπει να μπουν στο ίδιο ψηφοδέλτιο όλοι οι υποψήφιοι υποψήφιοι βουλευτές του νομού. Όλοι μαζί ένας αχταρμάς, μαζί και οι υποψήφιοι από την περιοχή του Νέστου, μαζί με αυτούς του Παγγαίου, αντάμα με τους εκ Καβάλα ορμόμενους και για κερασάκι στην τούρτα και Θασίτες, γνωρίζοντας πολύ καλά πως οι αριθμοί δεν ήταν με το μέρος των τελευταίων και πως δεν υπήρχε η δυνατότητα να συγκεντρώσουν αρκετές ψήφους ώστε να πάρουν το χρίσμα του υποψηφίου βουλευτή.  Μια διαδικασία που ουσιαστικά εξαλείφει την αντιπροσωπευτικότητα και επιβραβεύει τα παρεάκια.

Να σημειώσουμε εδώ πως η διαδικασία της ψηφοφορίας της γενικής συνέλευσης δεν είναι δεσμευτική, μάλλον συμβουλευτική θα την χαρακτήριζα, δίνοντας τη δυνατότητα στο επόμενο όργανο να επιλέξει τους υποψηφίους βουλευτές με βάση την ψηφοφορία αλλά και με πολιτικά ή τοπικά κριτήρια, έτσι ώστε να αποφευχτούν φαινόμενα σαν το παραπάνω, για την εξασφάλιση της αντιπροσωπευτικότητας και για να υπάρχει η δυνατότητα ανάδειξης σε ανθρώπους που δεν είναι απαραίτητα μέλη μιας παρέας αλλά αξίζουν να χριστούν υποψήφιοι.

Κάντε τα κουμάντα σας εκεί στον Σύριζα και μην αφήσετε τους θασίτες ψηφοφόρους σας χωρίς την δυνατότητα να επιλέξουν ένα δικό τους άνθρωπο, στις επερχόμενες εκλογές Είναι θέμα δημοκρατίας και αντιπροσώπευσης. Μην το κάνετε αυτό το λάθος. Τέτοια συμβάντα, φέρνουν στο νου πρακτικές άλλων χώρων, και αν όντως τελικά δεν θα έχουμε θασίτη ή θασίτισα στο ψηφοδέλτιο, θα δυσκολευτώ πολύ πλέον να υποστηρίξω πως ο Σύριζα δεν είναι Πασόκ, πως είναι κάτι καλύτερο, κάτι διαφορετικό, μην μου στερήσετε αυτή τη δυνατότητα.

Υ.Γ. Για όσους παρανόησαν, όχι δεν είμαι διαχειρίσιμος.

Αποτελέσματα των Ευρωεκλογών 2014 στη Θάσο

Αποτελέσματα των Ευρωεκλογών 2014 στη Θάσο